തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചപോലെ എല്ലാവരും വജ്ബ പെട്രോള്‍ സ്റ്റേഷന് സമീപം എത്തി. അവിടുന്നു എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചു യാത്ര പുറപ്പെട്ടു, ദുഖാനിലേക്ക്. ഞാനും രാജേഷും ഷബീറും നജീംറഹ്മാന്റെ കാറില്‍ ആയിരുന്നു.
ഖത്തര്‍ പെട്രോളിയത്തില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന സൈഫുദീന്‍ എന്നയാളുടെ വില്ലയിലാണ് ഉച്ചഭക്ഷണം. ജുമുഅ നമസ്കാരത്തിന്റെ സമയമായതിനാല്‍ അവിടെയെത്തിയ ഉടന്‍തന്നെ മിക്കവരും പള്ളിയിലേക്ക് പോയി. ബാക്കിയുള്ള ഞങ്ങള്‍ സൈഫുദീനിന്റെ വില്ലയില്‍ കാത്തിരുന്നു. ആരും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുന്നില്ല. എല്ലാവരുടെയും സംഭാഷണം വെറും പരിചയപ്പെടലില്‍ ഒതുങ്ങുന്നു. അപ്പോഴാണ്‌ ഏലിയാസ് അച്ചായന്‍ ഇടപെട്ടത്. വര്‍ഷങ്ങളായി സൗദിയില്‍ ജീവിച്ച ആളാണ്‌. പ്രവാസ ജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരു അനുഭവസമ്പത്തിന്റെ ഉടമ. പഴയകാല പ്രവാസജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങള്‍ സംസാരിച്ചു. മൊബൈല്‍ഫോണുകള്‍ ഇല്ലാതെ, കത്തുകളിലൂടെ മാത്രം നാട്ടിലെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്ന കാലത്തെക്കുറിച്ച്... വെള്ളിയാഴ്ചകളിലെ കത്തെഴുത്തിനെക്കുറിച്ച്... വെള്ളിയാഴ്ചദിവസങ്ങളില് നട്ടുച്ചവെയിലിനെ വകവയ്ക്കാതെ ടെലിഫോണ്‍ ബൂത്തിനുമുന്നില്‍ വരിയില്‍ കാത്തുനിന്നു നാടിലേക്ക് ഫോണ്ചെയ്ത കാലത്തെക്കുറിച്ച്... നാട്ടില്‍ വളരെയകലെയുള്ള ഏതെങ്കിലും ഒരു പണക്കാരന്റെ വീട്ടില്‍ പ്രവാസിയുടെ ഫോണ്കോളിനായി കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന വീട്ടുകാരെക്കുറിച്ച്... പള്ളിയില്‍ ജുമുഅ നമസ്കാരത്തിനു പോയവര്‍ തിരിച്ചുവന്നു. അപ്പോഴേക്കും ഭക്ഷണവും എത്തി. പിന്നെയൊട്ടും താമസിച്ചില്ല. എല്ലാവരും സ്വന്തം ഇഷ്ട്ടപ്രകാരം ഭക്ഷണം വിളമ്പിയെടുത്തു കഴിച്ചുതുടങ്ങി. അതിനുശേഷം പാട്ടും ഡാന്‍സും ഒക്കെയായി അല്‍പ്പനേരം. ആ സമയത്താണ് ഇസ്മയില്‍ കുറുമ്പടി കുറച്ചു കടലാസും പേനയും കൈയില്‍ തന്നിട്ട് എല്ലാവരില്‍ നിന്നും മുപ്പതു റിയാല്‍ വീതം പിരിച്ചെടുക്കാനുള്ള ജോലി എന്നെ ഏല്‍പ്പിക്കുന്നത്. 'Q മലയാള'ത്തിനുവേണ്ടിയും ഖത്തറിലെ ബ്ലോഗ്‌ മീറ്റുകള്‍ക്കും രാപ്പകല്‍ കഷ്ട്ടപ്പെടുന്നവരാണ് ഇസ്മയില്‍ കുറുമ്പടിയും സുനില്‍ പെരുമ്പാവൂരും രാമചന്ദ്രനും. അവര്‍ ചെയ്യുന്നതിന്റെ പോയിന്റ്‌ ഒരു ശദമാനം പോലുമാവില്ല ഈ ജോലിയെന്നറിയാം. എങ്കിലും വളരെ സന്തോഷത്തോടെയാണ് ഞാനത് ഏറ്റെടുത്തത്. എല്ലാവരില്‍ നിന്നും പൈസ പിരിച്ചെടുത്ത് ഇസ്മൈയിലിനെ ഏല്‍പ്പിച്ചു. പിന്നെ ഒരു ഗ്ലാസ് ചായയും കഴിച്ച് സിക്രീത്തിലെ ബീച്ചിലേക്ക്.
മെയിന്‍റോഡില്‍നിന്ന് കിലോമീറ്ററുകളോളം ദൂരെയാണ് ബീച്ച്. പോകുന്ന വഴിയിലാണ് ഫിലിംസിറ്റി. അതിനെപ്പറ്റി വഴിയെ പറയാം. ഇരുഭാഗങ്ങളിലും കൊച്ചു മണല്‍ക്കുന്നുകള്‍ കാവല്‍നില്‍ക്കുന്ന നിരപ്പല്ലാത്ത പാതയിലൂടെയാണ് യാത്ര. വഴികാട്ടിയായി സൈഫുദ്ദീന്‍ വണ്ടി എക്സ്പ്രസ്സ്‌ ഹൈവെയിലെന്നപോലെ വളരെവേഗത്തിലാണ് ഓടിച്ചത്. അയാളോടൊപ്പമെത്താന്‍ നജീം ഭായിയും വേഗത്തില്‍ തന്നെ ഡ്രൈവ് ചെയ്തു. പിന്നിലെ വണ്ടികളൊക്കെ പതുക്കെ വരുന്നതിനാല്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് നിര്‍ത്തി അവരെ കാത്തുനിന്നു. ജനവാസമില്ലാത്ത മരുഭൂമിയുടെ ഭീകരത മനസിലാവുക ഇതുപോലുള്ള സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലാണ്. നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഇന്നത്തെ ജനസംഖ്യയുടെ കാല്‍ഭാഗം പോലുമില്ലാത്ത കാലത്ത് അറബികള്‍ മണലാരണ്യത്തിലൂടെ ഒട്ടകവുമായ് സഞ്ചരിക്കുന്നത് ഞാനൊന്ന് മനസ്സില്‍ സങ്കല്പ്പിച്ചുനോക്കി. കടുത്ത സൂര്യതാപവും രോമക്കുഴികളിലൂടെ തുളഞ്ഞിറങ്ങുന്ന തണുപ്പും ഏറ്റുവാങ്ങി ഈന്തപ്പഴം തിന്നു വിശപ്പുമാറ്റിയ ഒരു സമൂഹം. മതവിശ്വാസത്തിലധിഷ്ട്ടിതമായ ഐക്ക്യവും ജീവിതരീതിയും പാലിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഈ നാട്ടുകാരുടെ ജീവിതം എന്താകുമായിരുന്നു! ഇതിനകത്ത് എന്തുസംഭവിച്ചാലും ചുറ്റിലും കാവല്നിക്കുന്ന മണല്ക്കുന്നുകള്‍ക്ക് കീഴെ ഒറ്റപ്പെട്ടുനില്‍ക്കുന്ന കുറ്റിച്ചെടികള്പോലും അറിയില്ല.
ബീച്ചിനടുത്ത് എത്താറായപ്പോള്‍ വീണ്ടും ഇറങ്ങി. നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ചെറിയ കുന്നുകള്‍ കാവല്‍ നില്‍ക്കുന്ന മൈതാനം പോലെ ഒരിടം. കുറച്ചു കൂടെ പടിഞ്ഞാറോട്ട് പോയാല്‍ കടല്‍. ബാക്കി മൂന്നുഭാഗങ്ങളില്‍ കിലോമീറ്ററുകള്‍ വിസ്തീര്‍ണ്ണത്തില്‍ മരുഭൂമി. മരുഭൂമിയുടെ ഭീകരമായ സൗന്ദര്യവും മൂകമായ ഏകാന്തതയും ശരിക്കും അനുഭവിച്ചറിയാന്‍ കഴിയുന്നത്‌ ഇവിടെയാണ്. മണല്ക്കുന്നുകള്‍ക്ക് മുകളില്‍ കാവല്‍ക്കാരെപ്പോലെ തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്ന, പ്രകൃതിയുടെ ശില്പവൈദഗ്ധ്യം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന വലിയ പാറക്കല്ലുകള്‍ ആകര്‍ഷകമായ കാഴ്ചയാണ്. അതിനു മുകളില്‍ മനുഷ്യന്റെതായി ചെറിയ കലാസൃഷ്ട്ടികളും നടന്നിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴാണ്‌ ഇന്ത്യന്‍ റെയില്‍വേയെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഉഴുന്നുവടയുമായി രാമചന്ദ്രന്റെ നടത്തം. ചായ ഒരു കാറിന്റെ ഡിക്കിയില്‍ വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ചായയും ഉഴുന്നുവടയും പരിപ്പുവടയും കഴിച്ചു അല്‍പനേരം വിനോദപരിപാടിയില്‍ മുഴുകി കടല്‍തീരത്തേക്ക് പോയി. അത്രയും ദൂരം നടക്കെണ്ടെന്നു കരുതി വാഹനങ്ങളില്‍ തന്നെയാണ് പോയത്.
കടല്‍ ശാന്തമായിരുന്നു.നമ്മുടെ കേരളത്തിന്റെ തീരത്ത് തിരമാലകള്‍ ആര്ത്തലക്കുന്നതുപോലെയുള്ള കടല്‍ ആയിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ മുകളില്‍ മൂകമായ കടല്‍ എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചത്‌. കുറച്ചുപേര്‍ കടലിലിറങ്ങി കുളി ആരംഭിച്ചു. സുനില്‍ പെരുമ്പാവൂരാണ് പറഞ്ഞത്, വെള്ളത്തിനു നല്ല തണുപ്പുണ്ടെന്ന്. ഞാന്‍ കൈകൊണ്ട് കോരി നോക്കി. ശരിയാണ് നല്ലതണുത്ത വെള്ളം. ശൈത്യം പൂര്‍ണമായും വിട്ടുമാറാത്തതുകൊണ്ടായിരിക്കാം ഇത്രയധികം തണുപ്പ്. പോരാത്തതിന് തണുത്ത കാറ്റ് കടലില്‍നിന്ന് മരുഭൂമിയിലേക്ക് വീശുന്നുമുണ്ട്‌. അപ്പോള്‍ സൂര്യന്‍ കുങ്കുമപ്പോട്ടായി രൂപം പ്രാപിച്ച് പതുക്കെ താഴോട്ടു ഇഴഞ്ഞിറങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. പിന്നില്‍ മരുഭൂമിക്കുമുകളില്‍ പകല്‍വെളിച്ചം മായുകയാണ്.. തിരിച്ചുപോകാന്‍ സമയമായിരിക്കുന്നു. കടലില്‍ കുളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവര്‍ കരയ്ക്ക്‌കയറി. എല്ലാവരും കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. വന്ന അതേ കാറില്‍ തന്നെ മടക്കയാത്ര. കുറച്ചുദൂരം പിന്നിടുമ്പോഴേക്കും അവിടമാകെ ഒന്നും തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റാത്തവിധം ഇരുട്ട് വ്യാപിച്ചുകഴിഞ്ഞു. 
നേരത്തെ സന്ദര്‍ശിച്ച ഫിലിം സിറ്റിയുടെ അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ അതിന്റെ കവാടത്തില്‍ വൈദ്യുതിവിളക്കുകള്‍ പ്രകാശിക്കുന്നത് കണ്ടു. "അവിടെയിപ്പോള്‍ കാവല്ക്കാരന് മാത്രമായിരിക്കും" - രാജേഷ് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംസാരം പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ വഴിവക്കില്‍ സ്വപ്നങ്ങളും സങ്കല്‍പ്പങ്ങളും ഇറക്കിവച്ച ആട്ജീവിതങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള നൊമ്പരമായി. ഒച്ചയും അനക്കവുമില്ലത്ത മരുഭൂമിക്കുനടുവില്‍ ആ സുഡാനി കാവല്‍ക്കാരന്റെ ഏകാന്തജീവിതത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥശൂന്യത ഞങ്ങളെ നാലുപേരെയും നിരാശപ്പെടുത്തി.
കാറിന്റെ ഹെഡ് ലൈറ്റിനു മുന്നില്‍ പാതയും പാതയുടെ ഇരുഭാഗങ്ങളും തമ്മില്‍ വലിയ വെത്യാസമൊന്നും തോന്നിയില്ല. വഴിതെറ്റാതിരിക്കാന്‍ എല്ലാ കാറുകളും ഒരുമിച്ചാണ് ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. എന്നിട്ടും ഞങ്ങള്‍ക്ക് വഴിതെറ്റി. വലതു വശത്തെ പാതയിലൂടെ പോകേണ്ടതിനു പകരം ഇടതുവശത്തുകൂടെയാണ് പോയത്. ഞങ്ങളുടെ കാറിനെ പിന്തുടര്‍ന്നു വേറെയും രണ്ടു കാറുകള്‍. ഞങ്ങള്‍ അവിടെ ഇറങ്ങി പിന്നിലേക്ക്‌ നോക്കി. ബാകിയുള്ള കാറുകളൊക്കെ എവിടെ? പത്തുപതിനൊന്നു കാറും ഒരു വാനും ഉണ്ട്. എല്ലാം പോയോ എന്ന് സംശയിച്ചു നജീം ഭായി ആരെയോ ഫോണ്‍ ചെയ്തു. അപ്പോള്‍ ആശ്വാസമായി. അവര്‍ പിന്നില്‍ നിന്ന് വരുന്നതെയുള്ളൂ. അധികം താമസിയാതെ അകലെ ഇരുട്ടിനെ തുളച്ചുകൊണ്ട് വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു. ബാക്കിയുള്ളവര്‍ സാവധാനം വന്നുകൊണ്ടിരിക്കയാണ്. മുന്നില്‍ പോയ സൈഫുദീനെയാണെന്നു തോന്നുന്നു നജീം ഭായി തന്നെ വിളിച്ചു സംശയം തീരത്ത് വലത്തുവശത്തെ പാതയിലേക്ക് കയറി. മരുഭൂമി ആയതിനാല്‍ എതുഭാഗത്തേക്കും വണ്ടിയോടിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്നതിനാല്‍ എളുപ്പമായി. പക്ഷെ, കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ടു പോയിരുന്നെങ്കില്‍ അത് അസാധ്യമാകുമായിരുന്നു.
ഒരാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷമാണ് ഇത് കടലാസിലേക്ക് പകര്‍ത്തിയത്. ഇവിടെ പോസ്റ്റു ചെയ്യുന്ന ഈ നിമിഷംവരെ മരുഭൂമിയും ഇരുട്ടും അതിലെ കാവല്‍ക്കാരനായ സുഡാനിയും മനസില്‍നിന്നു മായാതെ നില്‍ക്കുകയാണ്.
***
